අපේ අතීත ජීවිතයේ රන්වන් මතක අතර දෙවිනුවර පෙරහැර සමය යනු අමතක කළ නොහැකි තරම් පූජනීය අත්දැකීමකි. කුඩා දරුවන් ව සිටි අවදියේ, සෑම දෙවිනුවර පෙරහැර සමයේ ම පාසැල් නිවාඩුවද එළැඹෙනා බැවින් අම්මා තාත්තා මාවත් නංගීවත් දෙවුන්දරට බස්සවා එන්නේ ඒ මුලු කාලයම දෙවිනුවර සතුටින් භක්තියෙන් විනෝදයෙන් ගත කරනු පිණිස බව ආදර මතකයකි .
නංගී සමඟින් දෙවිනුවරට ගොස්, පෙරහැර කාලය පුරාම මාසයක් පමණ දිගු කාලයක් සිංහාසන පාරේ සෝම නැන්දලාගේ ගෙදර නැවතී සිටි ඒ අපූරු අතීතය අද මෙන් මතකය. එහිදී අති විශේෂයෙන් මා තකයේ රැදුනේ පාන්දර හතරට පමණ අවදි වී සියල්ලෝ හොදින් හැද පැලද ගල් ලිදෙන් නාන්නට මුලු පුවලේ සියල්ලෝ සමග ගිය ගමනය .
එදා ඒ පරිසරයේ පැවතියේ අප්රමාණ වූ දේව භක්තියකි, සාමකාමී බවකි, සහ සංස්කෘතික පාරිශුද්ධත්වයකි.
එහෙත්, අද වන විට ඒ මහා උතුම් දෙවිනුවර උපුල්වන් දෙවිඳුන්ගේ පෙරහැර පත්ව ඇති තත්ත්වය දෙස බලන විට ඇති වන්නේ දැඩි වේදනාවකි. “උපුල්වන් දෙයියන්ටත් ආරක්ෂාව දෙන්න බැරි” තරමට තත්ත්වය පිරිහී ඇත්තේ කෙසේද? පාතාලේ දෙපිරිසකගේ තර්ජන සහ දුරකතන ඇමතුම් ප්රසිද්ධවීම නිසා පෙරහැර නැවැත්වීමට තරම් තත්ත්වයක් උද්ගත වීමම මෙහි බරපතලකම පෙන්වයි. යලි පොලිස් ඇමති හා ලොක්කෝද ගොස් පොලීසියේ දැඩි ආරක්ෂාව මැද පෙරහැරේ කාවාඩි නටන්නට අවසර දී, එලෙසින්ම එහි දියවඩනේ නිලමේටද දැඩි ආරක්ෂාවක් දී පෙරහැර පවත්වන්නට සිදුවීම අතිශය කණගාටුදායකය.
අප එදා සිංහාසන පාරේ සෝම නැන්දලාගේ ගෙදර සිටිමින් නැරඹූ දෙවිනුවර පෙරහැරේ කිසිදා මෙවැනි විකාරරූපී දේ තිබුණේ නැත. මේ මතකය හා අද සිදුවන දේ දෙස එකිනෙකට තුලනාත්මකව බලන විට, අපගේ සබුද්ධික මනසට නිරායාසයෙන්ම නැගෙන පැනයක් තිබේ:
මෙම දෙවිනුවර පෙරහැරේ නටන්නේ දේව භක්තියේ කාවාඩිද? නැතහොත් මෙදා වන රැප් සංස්කෘතියේ සේ වන විකාර නැටුමක්ද?
කාවාඩි යනු කුමක්ද? එහි සැබෑ අධ්යාත්මික අරමුණ
අද වන විට ඇතැමුන් විකෘති කර ඇති අයුරින්, කාවාඩි නැටුම යනු මංපෙත්වල විකාරරූපී ලෙස හැසිරීමට හෝ තම ආධිපත්යය පෙන්වීමට ඇති උපකරණයක් නොවේ. එය හින්දු සහ දේශීය බැතිමතුන් විසින් ස්කන්ධ කුමාරයන් හෙවත් මුරුගන් දෙවියන් ප්රමුඛ දිව්යමය ආශීර්වාදය ලබාගැනීමට, බාරහාර ඔප්පු කිරීමට හෝ දැඩි රෝග පීඩාවලින් සහ අපල උපදෙස්වලින් මිදීමට ඉමහත් භක්තියෙන් සිදුකරනු ලබන අතිශය පූජනීය චාරිත්රයකි.
ආත්ම සංයමය සහ උපවාසය: සැබෑ කාවාඩියක් රැගෙන යාම යනු දින ගණනාවක් තිස්සේ මස් මාංශ වලින් තොරව, ශරීරය සහ මනස එකඟ කරගනිමින්, දැඩි ආගමික වතාවත්වල නියැලෙමින් සිදුකළ යුතු පූජාවකි.
බර උසුලීමේ සංකේතය: කාවාඩියේ සැකැස්ම මඟින් සංකේතවත් කරන්නේ මිනිසා තම ජීවිතයේ උසුලන දුෂ්කරතා සහ බර දෙවියන්ගේ පාමුල තබා පිහිට පැතීමයි. එහිදී යෙදෙන නැටුම පවා පාරම්පරික තබ්ලා සහ උඩැක්කි නාද වලට අනුකූලව, දැඩි භක්තාදරයෙන් යුතුව සිදුකළක් මිස, අද මෙන් කන් බිහිරි කරවන රැප් සංගීතයට සිදුකරන ලෞකික විලාපයක් නොවේ.
එදා සිංහාසන පාරේ මතකය සහ අද වන විකාර සංස්කෘතිය
අපි එදා සෝම නැන්දලාගේ ගෙදර සිටිමින් දුටු පෙරහැරේ සැබෑ ශ්රී විභූතිය අද ඇතැම් තරුණ කණ්ඩායම් විසින් විනාශ කරමින් සිටී.
රැප් සංස්කෘතියේ සහ පාතාලයේ ආක්රමණය: අද කාවාඩි පෙරහැර යනු ආගමික භක්තිය පෙන්වන අවස්ථාවකට වඩා, මත්පැන් හා මත්ද්රව්ය පානය කර, ප්රචණ්ඩකාරී ලෙස හැසිරෙමින්, රැප් සංස්කෘතියේ විකාරරූපී රිද්මයන්ට නටන වේදිකාවක් බවට පත්ව ඇත. පාතාල කණ්ඩායම් පවා මේවාට සම්බන්ධ වීමෙන් පෙනී යන්නේ දේවස්ථානවල පූජනීයත්වය පවා පාලනයෙන් ගිලිහී ගොස් ඇති බවයි.
දේශපාලන හා පොලිස් මැදිහත්වීම්: උපුල්වන් දෙවිඳුන්ගේ වාර්ෂික මංගල්යය සාමකාමීව කිරීමට නොහැකිව, පොලිස් ඇමතිවරුන් සහ උසස් නිලධාරීන්ගේ දැඩි ආරක්ෂාව යටතේ පෙරහැර පවත්වන්නට සිදුවීමම අපේ සංස්කෘතිය පිරිහී ඇති අයුරු මනාව කියාපායි.
අපේ ළමා කාලයේ සිංහාසන පාරේ ගත කළ ඒ පාරිශුද්ධ දිනවල දේව මන්දිරය අසල පැවතියේ අපූරු නිස්කලංක භක්තියකි. එහෙත් අද සිදුවෙමින් පවතින්නේ දේව වන්දනාව මුූලික කරගත් කාවාඩි චාරිත්රය තවදුරටත් රැක ගැනීමට නොහැකි තරම් එය වෙළඳපළ හා විකාරරූපී සංස්කෘතියක් විසින් ගිලගැනීමයි.
එබැවින්, දෙවිනුවර උරුමය රැක ගැනීමට නම්, කාවාඩි සංස්කෘතියේ සැබෑ අර්ථය යළි සමාජගත කළ යුතු අතර, ආගමික ස්ථානවලට සිදුවන මෙම විකෘති කිරීම් සහ පාතාල බලපෑම් මැඩපැවැත්වීමට බලධාරීන් මෙන්ම සමස්ත සමාජයම දැඩි ලෙස පෙරට ආ යුතු කාලය එළඹ ඇත.
Be the first to comment