ශ්රී ලංකාවේ පොලිස් දෙපාර්තමේන්තුව වැනි රාජ්ය ආරක්ෂක යාන්ත්රණයක ඉහළම තනතුරක් දැරූ, වගකීම් සහගත නිලධාරියෙකුගේ අකල් වියෝව හුදෙක් එක් පුද්ගලයෙකුගේ මරණයක් නොව, සමස්ත රටේම අවධානයට ලක්විය යුතු සංවේදී සිදුවීමකි. එතුමා දන්නා හඳුනන බොහෝ දෙනාගේ ගෞරවයට පාත්ර වූ, විනයගරුක චරිතයක් බව සමාජ මතයයි. එවන් පසුබිමක් තුළ, එතුමා සිය දිවි නසාගැනීමක් සිදුකර නොමැති බවත්, එය සිදුවූයේ අත්වැරදීමකින් සිදුවූ වෙඩි වැදීමකින් බවත් ඔහුගේ පවුලේ ඥාතීන් පවසන විට, අපේ රටේ විමර්ශන ක්රියාවලිය පිළිබඳව පවතින මහජන විශ්වාසය යළිත් ප්රශ්න කෙරේ.
මෙම සිදුවීම සම්බන්ධයෙන් මතු වී ඇති ගැටලු කිහිපයක් දෙස බැලීම වැදගත්ය:
ගෞරවය සහ යුක්තිය: මියගිය පුද්ගලයාගේ ඥාතීන් මෙවැනි තර්කයක් ඉදිරිපත් කරන්නේ හුදෙක් වන්දි ලබාගැනීමේ අපේක්ෂාවෙන් පමණක් ද යන්න පිළිබඳව මතභේද පැවතිය හැකිය. කෙසේ වෙතත්, නීතිය සහ සමාජයීය ගෞරවය යනු එකිනෙකට බැඳුණු සාධක වේ. කෙනෙකුගේ ජීවිතයේ අවසානය පිළිබඳ සත්යය යටපත් වීම, ඒ පුද්ගලයාට මෙන්ම ඔහුගේ පවුලේ උරුමයටත් කරනු ලබන බලපෑමක් විය හැකිය.
නීතියේ අන්ධභාවය: “නීතිය අන්ධයි” යන කියමන යළිත් වරක් සමාජ කතිකාවතට පැමිණෙන්නේ මෙවැනි සංකීර්ණ සිදුවීම් හරහාය. සත්යය සෙවීමට වඩා මතුපිටින් පෙනෙන කරුණු මත පදනම්ව තීරණ ගැනීම, රටේ නීති පද්ධතිය කෙරෙහි ඇති විශ්වාසය බිඳ දැමීමට හේතු විය හැක.
ආයතනික වගකීම: අතිදක්ෂ පොලිස් නිලධාරියෙකු ලෙස සේවය කළ අයෙකු පිළිබඳව මෙවැනි සැක සහිත කතන්දර නිර්මාණය වීම, ඔහු සේවය කළ ආයතනයටද ගෞරවයක් නොවේ. එතුමාගේ ජීවිතයේ අවසාන මොහොත පිළිබඳව විද්යාත්මකව සහ අපක්ෂපාතීව විමර්ශනය කිරීම පොලිස් දෙපාර්තමේන්තුවේ මෙන්ම නීතිය ක්රියාත්මක කරන ආයතනවලත් සදාචාරාත්මක වගකීමකි.
අවසාන වශයෙන්, කිසිවෙකුගේ මරණයක සත්යය විහිළුවට ලක් නොකළ යුතුය. එතුමා පිළිබඳව සහ සිදුවූ දේ පිළිබඳව සත්යය කුමක් වුවත්, එය නීතිය මගින් මනාව ඔප්පු කළ යුතුය. වගකිවයුතු ආයතන මේ සම්බන්ධයෙන් වඩාත් විනිවිදභාවයකින් කටයුතු කරන්නේ නම් පමණක්, මියගිය නිලධාරියාට ලැබිය යුතු ගෞරවය සහ ඔහුගේ පවුලේ උදවියට ලැබිය යුතු යුක්තිය ඉටු වනු ඇත.
Be the first to comment