“මම කාටවත් ගිනි දීලා, ගේම් ගහලා පෝසත් වුනේ නැහැ!”
ගම් මට්ටමේ සිට ක්‍රමයෙන් ඉහළට පැමිණ, පසුව නගරයේ ධනපතියා වී, අවසානයේ මුළු රටේම ධන කුවේරයෙකු බවට පත් වන බහුතරයක් ව්‍යාපාරිකයන්ගෙන් නිරන්තරයෙන් ඇසෙන සුපුරුදු ප්‍රකාශයකි. බැලූ බැල්මට එය ඉතා අහිංසක, තමන්ගේම ස්වෝත්සාහයෙන් දියුණු වූ මිනිසෙකුගේ අවංක කතාවක් සේ පෙනෙන්නට පුළුවන. නමුත් රටේ බහුතරයක් ජනතාව නොදන්නා, එහෙත් ක්‍රමවේදය දන්නා සුළුතරයක් හොඳින්ම වටහාගෙන ඇති ඇත්ත නම් මෙයයි: අපේ රටේ පවතින ක්‍රමය තුළ, කිසිවෙකුට හෝ ‘ ගිනි නොදී ’ හෝ ‘ හීන් නූලේ ගේම්’ නොගසා කිසිවිටෙකත් ධන කුවේරයෙකු විය නොහැකි බවය
.
ධනවාදයේ (Capitalism) මූලිකම සහ භයානකම ලක්ෂණය වන්නේ “ශ්‍රම සූරාකෑමයි”. සේවකයෙකුට දෛනිකව හෝ මාසිකව යම් වැටුපක් ගෙවූ පමණින් ඔහුට සාධාරණය ඉටු වී ඇතැයි සමාජය සිතයි. නමුත් ඇත්ත නම්, එම සේවකයා තම ශ්‍රමයෙන් උපදවන සැබෑ අතිරික්ත වටිනාකම (Surplus Value) අත්පත් කරගන්නේ ව්‍යාපාරිකයා විසිනි. ශ්‍රමයේ නියම මිල කිසිදාක සේවකයාට නොලැබේ. මේ ව්‍යුහාත්මක සූරාකෑම වටහා ගැනීමට නොහැකි වන සේ නූතන සමාජ ක්‍රමය විසින් සාමාන්‍ය ජනතාවගේ මනස හැඩගස්වා ඇත.
සහල් මාෆියාව සහ ගොවියා හඬවන ධනවාදය
ශ්‍රී ලංකාවේ මේ තත්ත්වය වඩාත්ම ප්‍රබලව දැකගත හැක්කේ සහල් මාෆියාව තුළිනි. මහ පොළොවත් සමඟ ඔට්ටු වෙමින්, ණය වී, ලේ දහඩිය වගුරුවන අසරණ ගොවියාගෙන් ඉතා අඩු මිලකට වී මිලදී ගන්නා මහා පරිමාණ මෝල් හිමියන් (Oligarchy), පසුව කෘත්‍රිම සහල් හිඟයන් මවමින් පාරිභෝගික ජනතාවට ඉහළ මිලකට සහල් අලෙවි කරති.
ගොවියාටත්, පාරිභෝගිකයාටත් එකසේ ගිනි තබා උපයා ගන්නා මේ කෝටි ප්‍රකෝටි ගණනක ධනය, හුදෙක් ව්‍යාපාරික දක්ෂතාවයක් නොවේ; එය රාජ්‍ය බලයේ සහ දේශපාලන සබඳතාවල ආශීර්වාදය ඇතිව ක්‍රියාත්මක වන පිරිසිදු සූරාකෑමකි.
ඇතාට බෙහෙත් කිරීම සහ ධනපතියාගේ “හීන් නූලේ” මාධ්‍ය සංදර්ශනය
මෑතකදී සමාජ මාධ්‍ය තුළ දැඩි කතාබහට ලක්වූ විශේෂ සිදුවීමක් තිබේ. එනම්, මෙරට ප්‍රකට සහල් ව්‍යාපාරිකයෙකු විසින් අසනීප වී සිටින “කාවන්තිස්ස” නම් වනගත මහා ඇතාට ප්‍රතිකාර කිරීම සඳහා තායිලන්තයෙන් පවා වෛද්‍යවරුන් සිය පෞද්ගලික වියදමින් ගෙන්වීමට ඉදිරිපත් වීමයි. මතුපිටින් බලන විට මෙය සත්ව කරුණාවෙන් පිරීගිය, රටේම පැසසුමට ලක්විය යුතු “මාර වැඩක්” සේ පෙනේ.
නමුත් මේ පිටුපස ඇති සැබෑ ධනවාදී ලක්ෂණය කුමක්ද?
- කළ පව් පිළිබඳ බිය සහ පාපය සේදීම:
තමන් ගොවි ජනතාව සූරාකමින්, රටටම ගිනි දෙමින් උපයාගත් ධනය පිළිබඳව යටි සිතේ ඇතිවන වරදකාරී හැඟීම සහ එහි කරුමය කවදා හෝ ගෙවන්නට වෙයිදෝ යන බිය (Guilt and Fear of Karma) මෙවැනි මහා පරිමාණ පුණ්‍යකර්මවලට ඔවුන්ව තල්ලු කරයි. - ප්‍රතිරූපය ට සුදුවැද්දීම (Image Washing):
සූරාකන්නා, ජාවාරම්කරුවා යන ලේබලය සමාජයෙන් මකා දමා, තමන් “මහා පරිත්‍යාගශීලියෙක්” සහ “සත්ව කරුණාවෙන් පිරුණු උත්තමයෙක්” ලෙස පෙන්වීමට ධනපතියන් මෙවැනි මාධ්‍ය සංදර්ශන උපක්‍රමශීලීව භාවිත කරයි.
- කළ පව් පිළිබඳ බිය සහ පාපය සේදීම:
ගොවියන් දහස් ගණනකගේ බඩට ගසා, ඔවුන්ගේ දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනය, ජීවිත අඳුරේ හෙළා උපයන මුදලින්, එක ඇතෙකු බේරා ගැනීමට කෝටි ගණනින් වියදම් කිරීම රටටම පෙනෙන්නට කරන්නේ මේ රැවටීම වසා ගැනීමටයි. මුළු රටම මේ “ත්‍යාගශීලී” රංගනය දෙස බලා අප්පුඩි ගසද්දී, සැබෑ සූරාකෑමට ලක්වන මිනිසා තවදුරටත් අගාධයටම ඇද වැටේ.
බොරුව සහ රැවටීම රජයන සමාජය
අපේ රටේ 99% ක්ම වන ධන කුවේරයන්ගේ පැවැත්ම තීරණය වන්නේ මේ බොරුව සහ රැවටීම මතය. තමන් කාටවත් ගිනි තබා නැතැයි පවසන ඔවුන්, තමන්ගේ සුඛවිහරණය උදෙසා මුළු මහත් සමාජ පද්ධතියක්ම ගිනිබත් කරමින් සිටිති.
කල පව් හෝදන්නට රටටම පේන්න මහා පින්කම් කරන, ඇතෙකුට බෙහෙත් කරන්නට විදේශීය දොස්තරලා ගෙන්වන ධනපතියන්ගෙන් අප ඇසිය යුතු එකම ප්‍රශ්නයක් ඇත: “ඇතාට දක්වන කරුණාවෙන් බිඳක්, ඔබෙන් සූරාකෑමට ලක්වන අසරණ මිනිසුන්ට සහ ගොවීන්ට දැක්වීමට ඔබට නොහැකි ඇයි?”
ධනවාදයේ මේ හීන් නූල් සූරාකෑම තේරුම් නොගන්නා තාක්, වෘකයන් සිංහ සම පොරවාගෙන කරන මේ රංගනයන් දෙස බලා සමාජයට හැමදාමත් සිදුවන්නේ මුළා වීමට පමණි.
Be the first to comment