– ජෙරාඩ් ඇඩම්ස් විසිනි
ශිෂ්ටාචාරය, දඬුවම් නොලැබීම සහ නැමීමට ප්රතික්ෂේප කළ මිනිසුන්
“බිය මත තම බලය ගොඩනගන තැනැත්තා, තමන් බිය ගැන්වූ අයවම බිය විය යුතුය.”
– මැකියාවෙලි
“සදාචාරමය විශ්වයේ වක්රය දිගුය. එහෙත් එය අවසානයේ යුක්තිය දෙසට වංගු වේ.”
– මාර්ටින් ලූතර් කිං ජූනියර්
ශිෂ්ටාචාරය උපන්නේ බිය තුළිනි. සතුන් පිළිබඳ බිය පමණක් නොව, එකිනෙකා පිළිබඳ බියෙන් ද ය. ඒ නිසා අපි බිත්ති, හමුදා, අධිකරණ සහ දෙවිවරුන් ගොඩනැගුවෙමු. අවුල්සහගත තත්ත්වය පාලනය කිරීමට ආයතන බිහි කළෙමු.
නමුත් ආයතන ද, ඒවා මෙහෙයවන මිනිසුන් මෙන්ම දූෂිත විය හැකිය. එසේ වූ විට ඒවා ජනතාව බියෙන් ආරක්ෂා නොකරයි. ඒවාම බිය බවට පත්වෙයි.
තෛත්තිරීය උපනිෂදය මෙය සරලව කියයි:
“තම ආත්මය නොදන්නා තැනැත්තාට සෑම දිශාවකින්ම බිය උදාවෙයි.”
ශිෂ්ටාචාරය මේ බිය අවසන් කළේ නැත. එය ඒවාට නව ඇඳුම් ඇන්දුවා පමණි — බුද්ධි අංශ ගොනු, අත්අඩංගුවට ගැනීමේ වරෙන්තු, අතුරුදන් වූ මාධ්යවේදීන්, සහ මධ්යම රාත්රියේ නීතිඥයන්ට ලැබෙන දුරකථන ඇමතුම් ලෙස.
පුරාණ ඍෂීන් “ආත්මය නොදැනීම” ලෙස හැඳින්වූ දේ, අද අපි “ඩීප් ස්ටේට්” ලෙස හඳුන්වමු. එය යම් ගුප්ත කුමන්ත්රණයක් නොවේ. එය ඊට වඩා පැරණි සහ සාමාන්ය දෙයකි — බලයේ සිටින අය තම ක්රියාවන්ට වගකියනු ලැබීමට සංවිධානාත්මකව ප්රතික්ෂේප කිරීමයි.
- පළමු බිය – හෙළිදරව් වීම
ශානි අබේසේකර
බලයේ ඇති ගැඹුරුම භීතිය ඉතා සරලය: දැකගනු ලැබීම.
වසර ගණනාවක් පුරා ශ්රී ලංකාවේ බුද්ධි අංශ යන්ත්රණය අඳුර තුළ ක්රියාත්මක විය.
2009 ජනවාරි මාසයේ ලසන්ත වික්රමතුංග ඝාතනය කෙරිණි.
2010 ජනවාරි මාසයේ ප්රගීත් එක්නැලිගොඩ හමුදා බුද්ධි අංශ මඟින් අතුරුදන් කරනු ලැබූ අතර ඔහු කිසිදා නැවත පැමිණියේ නැත.
2008 දී කීත් නොයාර් පැහැරගෙන ගොස් වධහිංසාවට ලක් කෙරිණි.
පණිවිඩය පැහැදිලි විය:
“කතා කරන්න, එවිට ඔබ දුක් විඳිනු ඇත.”
ඉන්පසු පැමිණියේ ශානි අබේසේකරය.
1986 සිටම පද්ධතිය තුළ සේවය කළ ඔහු, එය හුස්ම ගන්නා ආකාරය, වංගු වන ආකාරය සහ අපහසු සත්යයන් වළලා දැමෙන ආකාරය හොඳින් දැන සිටියේය.
CID අධ්යක්ෂවරයා ලෙස ඔහු:
- ලසන්ත වික්රමතුංග ඝාතනය,
- ප්රගීත් එක්නැලිගොඩ අතුරුදන් කිරීම,
- කීත් නොයාර් පැහැරගැනීම,
- නාවික හමුදා තරුණයන් 11 දෙනාගේ පැහැරගැනීම්,
- පාස්කු ඉරිදා ප්රහාර
යන සිද්ධීන් විමර්ශනය කළේය.
එසේම, සිංහල කාන්තාවන් වඳ කළ බවට චෝදනා ලැබූ වෛද්ය ෂාෆි ෂිහාබ්ඩීන්ට එරෙහි චෝදනා අසත්ය බව ඔහුගේ විමර්ශන මඟින් තහවුරු කළේය.
2019 ජනාධිපතිවරණයෙන් දින කිහිපයකට පසු ඔහු CID අධ්යක්ෂ ධුරයෙන් ඉවත් කර පහත තනතුරකට යොමු කෙරිණි.
2020 ජූලි මාසයේදී ඔහු අත්අඩංගුවට ගනු ලැබීය.
ඔහුට එල්ල කළ සියලු චෝදනා 2023 අගෝස්තු 25 වන දින අධිකරණය විසින් නිෂ්ප්රභ කළේය.
එහෙත් ඔහුට එරෙහි නඩු ගොනු කිරීමෙන්ම ඩීප් ස්ටේට් තම බිය හෙළි කළේය.
“මෙම මිනිසා අපට ලෝකයට දැනගැනීමට ඉඩ දිය නොහැකි යමක් දනී.”
2025 දී ශානි නැවත CID අධ්යක්ෂ ධුරයට පත් කෙරිණි.
විමර්ශන යළි ආරම්භ විය.
- දෙවන බිය – නීතියේ නැවත පැමිණීම
දිලීප පීරිස්, රංග දිසානායක සහ අගවිනිසුරු සුරසේන
සෑම ශිෂ්ටාචාරයකම එකම ප්රශ්නයක් තිබේ:
“මුරකරුවන්ව මුරකරන්නේ කවුද?”
රාජ්යය අල්ලාගෙන ඇති විට නීතිය රඟහලක් බවට පත්වෙයි.
නඩු විවෘත වන්නේ තර්ජනයට.
නඩු වසා දමන්නේ ත්යාගයක් ලෙස.
අභියාචකවරුන් මාරු කරනු ලබන්නේ ඔවුන් සත්යයට ළඟා වූ විටය.
ගොනු අතුරුදන් වෙයි.
බලවතුන් නැවත නැවතත් නීතියෙන් බේරෙති.
නමුත් ඇතැම් පුද්ගලයන් එම නාට්යයේ රඟපෑම ප්රතික්ෂේප කළහ.
දිලීප පීරිස්
අතිරේක සොලිසිටර් ජනරාල් දිලීප පීරිස්, පාස්කු ප්රහාර විමර්ශනයේදී විශ්රාමික මේජර් ජනරාල් සුරේෂ් සාලේ 2019 බෝම්බ ප්රහාර පිටුපස ප්රධාන මෙහෙයුම් බලවේගය බව අධිකරණයේ ප්රකාශ කළේය.
ඔහු ලේඛන, සටහන් පොත් සහ බුද්ධි වාර්තා ඉදිරිපත් කළේය.
සාක්ෂිකරුවන් බිය ගැන්වීමට උත්සාහ කළ බව ද අධිකරණයේම හෙළි කළේය.
ඔහු පසුබැසියේ නැත.
එක්නැලිගොඩ නඩුවේදී, ශානි අබේසේකර සාක්ෂිකරුවෙකු ලෙස කැඳවීමට අපොහොසත් වීම නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ “බරපතළ අඩුපාඩුවක්” බව ඔහුම අධිකරණයේ පිළිගත්තේය.
රංග දිසානායක
රංග දිසානායක ඩීප් ස්ටේට් වඩාත්ම බිය වන ක්ෂේත්රය වෙත යොමු විය:
මුදල්.
2025 ජනවාරි මාසයේ CIABOC අධ්යක්ෂ ජනරාල් ලෙස පත්වූ ඔහු පළමු වසර තුළම හිටපු අමාත්යවරුන් සහ රාජ්ය ආයතන ප්රධානීන් ගණනාවක් අත්අඩංගුවට ගත්තේය.
2025 වසරේ පමණක් නව නඩු 115ක් ගොනු කළේය.
ඔහුගේ ප්රකාශය සරල විය:
“අපගේ ප්රමුඛතාවය නීතිය ආරක්ෂා කිරීම සහ මහා පරිමාණ දූෂණ නඩු හඹා යාමයි.”
ඩීප් ස්ටේට් හොඳ මූල්ය විමර්ශකයෙකුට බිය වන්නේ සොරෙකු හොඳ ගණකාධිකාරීවරයෙකුට බිය වන්නාක් මෙනි.
අගවිනිසුරු පී. පී. සුරසේන
2025 ජූලි 27 දින රටේ ඉහළම අධිකරණ ධුරය භාරගත් ඔහුට නඩු ලක්ෂ 8කට අධික පසුබැසීමක් සහිත අධිකරණ පද්ධතියක් උරුම විය.
2023 නොවැම්බර් 13 දින ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් හිටපු ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සහ තවත් ප්රබලයන් ආර්ථික අර්බුදයට වගකිව යුතු බව තීරණය කිරීමෙන් පසු, අධිකරණය නැවත තම ස්වාධීනත්වය ලබා ගැනීම ආරම්භ කළේය.
ඩීප් ස්ටේට්ට මෙය අමතක වී තිබුණි:
අධිකරණය තවදුරටත් ආරක්ෂිත භූමියක් නොවේ.
III. තෙවන බිය – අභ්යන්තර ද්රෝහීභාවය
සාලේ – ගෝඨා භීතිය
සෑම ඩීප් ස්ටේට් එකක්ම තමන්ටම කියාගන්නා ලොකුම බොරුව වන්නේ:
“අපි කණ්ඩායමක්.”
නමුත් ඔවුන් කණ්ඩායමක් නොවේ.
ඔවුන් ගිවිසුමකි.
එම ගිවිසුම රඳා පවතින්නේ පක්ෂපාතීත්වය මත නොව, හවුල් වරදකාරීභාවය මතය.
“ඔබ මාව හෙළි නොකරන්න. මම ඔබව හෙළි නොකරමි.”
මෙය පක්ෂපාතීත්වය නොවේ.
මෙය අභ්යන්තරයටම එල්ල වූ සංවිධානාත්මක භීතියකි.
ගෝඨාභය රාජපක්ෂට සංචාරක තහනමක් පැනවීමත් සමඟ, මෙම ගිවිසුමේ ඉරිතැලීම් පෙනෙන්නට පටන් ගත්තේය.
කොළඹ දේශපාලන මාර්ගවල ප්රශ්නයක් පැතිර ගියේය:
“සාලේ කතා කරයිද?”
සාලේ කතා කළහොත්, කතාව සාලේ ගැන පමණක් නොවනු ඇත.
එය දැන සිටි සියලු දෙනා ගැන වනු ඇත.
අනුමත කළ සියලු දෙනා ගැන වනු ඇත.
වාසි ලබාගත් සියලු දෙනා ගැන වනු ඇත.
ඩීප් ස්ටේට් බිඳ වැටෙන්නේ පිටතින් නොවේ.
එය බිඳ වැටෙන්නේ ඇතුළතින්ය.
- සිව්වන බිය – බිය වීම නවතා දැමූ ජනතාව
අරගලය සහ කීකරුකමේ අවසානය
මෙම බිය පාලනය කළ නොහැක.
අත්අඩංගුවට ගත නොහැක.
මිලදී ගත නොහැක.
මරා දැමිය නොහැක.
2022 දී ශ්රී ලංකාව එම සීමාව පසු කළේය.
වියළී ගිය, බඩගිනි වූ, රැවටුණු ජනතාවක් බියෙන් පාලනය වීම ප්රතික්ෂේප කළහ.
අරගලය දේශපාලන පක්ෂයක් හෝ හමුදා නායකයෙකු විසින් සංවිධානය කළ දෙයක් නොවේ.
එය ගෑස් නැති කුස්සියකින්, බෙහෙත් නැති රෝහලකින් සහ දරුවන්ගේ අනාගතය බිඳ වැටෙනු බලා සිටි දෙමාපියන්ගෙන් උපන්න දෙයකි.
ඔවුන් ගෝල්ෆේස් අල්ලා ගත්හ.
ජනාධිපති මන්දිරයේ පිහිනුම් තටාකයේ පිහිනූහ.
ජනාධිපතිවරයා රටින් පලා යාමට බල කළහ.
ඒ මඟින් ඔවුන් එක දෙයක් පෙන්වා දුන්නහ:
අධිරාජයා සැමවිටම නිරුවත් විය.
ඒ දකින්නට අවශ්ය වූයේ එකම වෙලාවේ බොහෝ දෙනෙක් බැලීම පමණි.
කාදිනල් මැල්කම් රංජිත්ගේ පාස්කු ප්රහාරය පිළිබඳ සම්පූර්ණ සත්යය ඉල්ලා කළ අඛණ්ඩ අරගලය, රාජ්යයෙහි සදාචාරමය නීත්යානුකූලභාවය අභියෝගයට ලක් කළේය.
ඩීප් ස්ටේට් හි අවසාන පරස්පරය
බිය මත ගොඩනැගූ බලය, අවසානයේ තම නිර්මාතෘවම සිරකරන උගුලකි.
ඩීප් ස්ටේට් අනෙකුත් අය පාලනය කිරීමට බිය නිෂ්පාදනය කරයි.
නමුත් බිය නිෂ්පාදනය කිරීමට වැඩි වැඩියෙන් අන්තවාදී ක්රියාමාර්ග අවශ්ය වේ.
අන්තවාදී ක්රියාමාර්ග සාක්ෂි නිර්මාණය කරයි.
සාක්ෂි විමර්ශකයන් බිහිකරයි.
විමර්ශකයන් අභියාචකයන් බිහිකරයි.
අභියාචකයන් තීන්දු බිහිකරයි.
තීන්දු ජනතාව අවදි කරයි.
එය චක්රයක් නොවේ.
එය ආපසු නොහැරෙන ගමනකි.
ශ්රී ලංකාවේ ඩීප් ස්ටේට් බිය වූයේ:
- හෙළිදරව් වීමට— සත්යයට සාක්ෂිකරුවන් සිටින නිසා.
- නීතියට— යුක්තියට මතකයක් තිබෙන නිසා.
- ද්රෝහීභාවයට— බලයට සැබෑ මිතුරන් නොමැති නිසා.
- අවදිවීමට— ජනතාව තම ගෞරවය සොයාගත් විට එය පහසුවෙන් අත්නොහරින නිසා.
ශානි, දිලීප, රංග සහ සුරසේන ඩීප් ස්ටේට් පරාජය කළේ නැත.
ඔවුන් කළේ ඊට වඩා නිවැරදි දෙයකි.
ඔවුන් එහි බිය හඳුනාගත්හ.
ඒ බිය අතරින්ම තම කාර්යය දිගටම කරගෙන ගියහ.
ශිෂ්ටාචාරය ආරම්භ වූයේ බියෙන්ය.
එහෙත් එය විසඳුමද රැගෙන යයි:
- වැළලී සිටීමට අකමැති සත්යය,
- ක්රියාත්මක කළ හැකි නීතිය,
- “දැන් ඇති” යැයි තීරණය කළ ජනතාවගේ නොසැලෙන ධෛර්යය.
ඩීප් ස්ටේට් එකක් බිය වීමට පටන් ගන්නා මොහොතේම, එය බිඳ වැටීම ආරම්භ වී ඇත.
( Lanka e news හි පලවූ ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය )
Be the first to comment