“සිරකරුවෝද මනුෂ්යයෝය!” මේ වැකිය බන්ධනාගාරයක තාප්පයක් මත ලියා තිබෙනු දැකීම අමුතු දෙයක් නොවේ. එහෙත්, එම තාප්පයෙන් පිටත සමාජයට නිරන්තරයෙන්ම අසන්නට ලැබෙන්නේ බන්ධනාගාර අභ්යන්තරයේ සිදුවන සාහසික මිනීමැරුම්, වධහිංසා සහ අපරාධ පිළිබඳ පුවත්ය. මීගමුව බන්ධනාගාරයේදී සිදුවූ බව කියන බන්ධනාගාර නිලධාරීන් අටදෙනෙකුගේ අමානුෂික ඝාතනය, මේ මොහොතේ රටේම කම්පනයට පත් කළ සිදුවීමකි.
එහෙත්, මේ සිදුවීම දෙස බැලීමේදී සමාජය තුළ මතු වන ප්රශ්නය වන්නේ, “ඇත්තටම තිරිසනුන් සිටින්නේ කොතැනද?” යන්නයි.
අහසින් වැටුණු පිහි මල්ලක් නොවේ
බන්ධනාගාරය යනු සමාජයේ වැරදි කළවුන් යළි නිවැරදි කර සමාජගත කළ යුතු ස්ථානයකි. එහෙත්, වරින් වර බන්ධනාගාර තුළින් හමුවන මාරාන්තික අවි ආයුධ, මත්ද්රව්ය සහ ජංගම දුරකථන තොග දෙස බලන විට, බන්ධනාගාරය යනු අපරාධකරුවන් නිවැරදි කරන තැනක්ද නැතහොත් අපරාධ තව තවත් ඔපදමන කර්මාන්ත ශාලාවක්ද යන සැකය පැන නගී.
සිර මැදිරි තුළට ගෙන එන පිහි මලු හෝ මත්ද්රව්ය අහසින් වැටෙන්නේ නැත. ඒවා ඇතුළට ගෙන එන්නේ යම් කිසිවෙකුගේ අනුග්රහය සහ සහයෝගය ඇතිව බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. රටේ සාමාන්ය පුරවැසියාට පවා වැටහෙන මේ “සත්යය”, විමර්ශන නිලධාරීන්ට මගහැරී යාම හෝ මගහැරවීම පුදුමයකි. එනම්, බන්ධනාගාර පද්ධතියේ පවතින දූෂිත ජාවාරම් ජාලය සහ නිලධාරීන්ගේ ඇතැම් ක්රියාකලාපයන් “සිල් රෙදි” තරම් පිරිසිදු නොවන බව සමාජයම දන්නා රහසකි.
මීගමුවේ සාහසික අපරාධය සහ යුක්තියේ මාවත
මීගමුව බන්ධනාගාරය තුළ බන්ධනාගාර හදිසි උපක්රමික බළකායේ නිලධාරීන් අටදෙනෙකු ඉතා අමානුෂික ලෙස ඝාතනය කිරීම සැබවින්ම ශිෂ්ට සමාජයක් පිළිකෙව් කරන සිදුවීමකි. මරණ පරීක්ෂණ වාර්තා මගින් හෙළි වන පරිදි, ඔවුන්ට එල්ල කර ඇති වධහිංසා සාමාන්ය අපරාධයක් නොව, අතිශය ම්ලේච්ඡ ක්රියාවකි.
මේ වන විට අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව (CID) විසින් සැකකාර රැඳවියන් 75 දෙනෙකු හඳුනාගෙන ඇති අතර, ඔවුන් අත්අඩංගුවට ගෙන මිනීමැරුම් චෝදනා යටතේ නඩු පැවරීමට පියවර ගනිමින් සිටී. සීසීටීවී (CCTV) දර්ශන සහ සාක්ෂි මත පදනම්ව මෙම විමර්ශන සිදුවෙමින් පවතී. වැරදිකරුවන්ට නීතිය මගින් උපරිම දඬුවම් ලබා දිය යුතුය. එහි විවාදයක් නැත.
තිරිසනුන් කවුරුන්ද?
නමුත් මෙහිදී අප යළිත් ඇසිය යුතු ප්රශ්නයක් ඇත. අහිංසක මිනිසුන් මිනිමරුවන් බවට පත් වන්නේ කෙසේද? හෝ, යම් කෙනෙකුට තිරිසන් ලෙස හැසිරීමට අවශ්ය පරිසරය බන්ධනාගාරය තුළ නිර්මාණය කර ඇත්තේ කවුරුන් විසින්ද?
පුරෝගාමියාට හෝ නීතියට ගරු කරන කිසිවෙකුට අන් අයව මිනීමරුවන් කරන්නට උවමනාවක් නැත. එසේ නම්, බන්ධනාගාරය වැනි පාලිත පරිසරයක් තුළ, අධිආරක්ෂිත කලාපයක් තුළ මෙවැනි ම්ලේච්ඡ ක්රියාවක් සිදුවීමට නම්, එහි පද්ධතිමය දෝෂයක් හෝ පිටුපස සිටින බලගතු හස්තයන් පිළිබඳ සැකය තවදුරටත් වලංගු වේ.
සමස්තයක් ලෙස ගත් කල; බන්ධනාගාර බිත්තියේ ඇති “සිරකරුවෝද මනුෂ්යයෝය” යන වැකියේ අර්ථය ගිලිහී ගොස් ඇත. වරදක් නොකළවුන් සිරකරුවන් කිරීම හෝ සිරකරුවන් තිරිසනුන් මට්ටමට පත් කිරීම යන දෙකම එක හා සමාන අපරාධයකි. මීගමුව සිදුවීම පිටුපස සිටින නියම අපරාධකරුවන් නීතියේ රැහැනට හසු කරගන්නා අතරම, බන්ධනාගාර පද්ධතිය තුළ සැඟවී ඇති එම දූෂිත ජාවාරම් සහ නිලධාරීන්ගේ වගකීම් විරහිතභාවය පිළිබඳවද විනිවිද පෙනෙන විමර්ශනයක් අවශ්ය වේ. එතෙක්, මේ රටේ බන්ධනාගාර තුළ සැබැවින්ම සිටින්නේ මනුෂ්යයන්ද නැත්නම් තිරිසනුන්දා යන පැනයට පිළිතුරු සෙවීම ඉතා අසීරු වනු ඇත.
Be the first to comment